Wizja ochronki

 

Ochrona, czyli urzeczywistnianie wartości, w tym głównie budowanie chrześcijańskiego systemu wartości poprzez przekazywanie ich w procesie integralnego wychowania dziecka, zachowywaniu tradycji i wsparciu rodziny dla moralnego odradzania i zachowania tożsamości narodu.

Misja ochronki

Najwyższym celem wychowania jest:

aby człowiek stał się obrazem i podobieństwem Boga na ziemi

(bł. Edmund Bojanowski)

  • Integralne wychowanie w odniesieniu do chrześcijańskiej hierarchii wartości.
  • Nauczanie oraz kształcenie umiejętności ukierunkowanych na wartości najwyższe – prawda, dobro, piękno w oparciu o konkretne ideały i wzory osobowe czerpane z Biblii, historii, tradycji i współczesności.
  • Współpraca z rodziną w procesie wychowania dziecka oraz wsparcie rodziców w pełnieniu ich funkcji.
  • Propagowanie i wdrażanie wartości społecznych, moralnych, religijnych, narodowych, rodzinnych i kulturowych.
  • Współpraca ochronki z innymi instytucjami i organizacjami.

Specyfika wychowania w ochronkach

 

Wyraża się w:

  • wychowaniu integralnym zmierzającym do pełnego rozwoju dziecka,
  • odkrywaniu i rozwijaniu jego darów nadprzyrodzonych i naturalnych w odniesieniu do rzeczywistości, w jakiej żyje i do jakiej zmierza,
  • pracy wychowawczo – dydaktycznej i opiekuńczej nastawionej na udział w działaniach integracyjnych,
  • klimacie wychowawczym i wynikającymi z niego konsekwencjami dla osób pracujących i całych środowisk związanych z ochronkami,
  • oddziaływaniach związanych z życiem codziennym, a dotykających wymiaru łaski i  nadprzyrodzoności.

Zasady wychowania w ochronkach

  • Zasada świadomego i celowego organizowania przez wychowawczynię sytuacji wychowawczych oraz wykorzystanie codziennych wydarzeń i sytuacji życiowych.
  • Zasada integracji praw i potrzeb związanych z rozwojem dziecka, jego naturą i rozwijanie ich zgodnie z celem wychowania.
  • Zasada dbałości o harmonijny rozwój, w którym każda sfera jest jednakowo ważna.
  • Zasada wykorzystania ważnej roli spuścizny kulturalnej jako środka wychowawczego. Odwołanie się do polskiej tradycji i kultury  prowadzi do wychowywania we wspólnocie kościelnej, kulturowej, narodowej, dokonując wszczepienia w problematykę czasu, w jakim żyje człowiek.
  • Zasada budowania wspólnoty osób.
  • Zasada pielęgnowania tzw. rytuału ochronki (obrzędowość, zwyczaje związane z przeżywaniem pór dnia, dni tygodnia i pór roku), przybliżającego określone ideały i wartości. Zwraca się w niej uwagę na duchowość, podkreśla się problem odpowiedzialności, poczucia obowiązku i godności osoby ludzkiej.
  • Zasada integracji wartości kulturalnych z wartościami życia, co powinno zachodzić także na etapie życia wspólnotowego poprzez autentyczne relacje osobowe wychowanków z Siostrami.
  • Zasada współdziałania ochronki z rodziną i środowiskiem w procesie integralnego wychowania dziecka.

Zasady współpracy z rodziną

  • Zasada jasnego informowania rodziców o specyfice wychowania w ochronce i zasadach współpracy z rodziną
  • Zasada pierwszeństwa prawa rodziców do wychowania dzieci (mowa o prawie naturalnym) z uwzględnieniem ich praw rodzicielskich, także w związku z planowaniem działań wychowawczych w ochronce.
  • Zasada pomocniczości polegająca na służbie rodzinie i niesieniu jej pomocy w wychowaniu dziecka.
  • Zasada indywidualnego podejścia do dziecka i jego rozwoju oraz rozwoju wspólnoty osób. Podkreśla się respekt wobec tajemnicy dziecka, a uwzględniając wychowanka, jako pierwszy faktor wychowania, jego wartość jako osoby.
  • Zasada indywidualnego podejścia do potrzeb, możliwości i problemów rodziny.
  • Zasada współpracy podmiotowej - wypracowywanie wspólnego stanowiska nauczycielki i rodziców wobec dziecka i współdziałanie w procesie jego integralnego wychowania.
  • Zasada rzetelnego i dyskretnego informowania rodziców o postępach dziecka, jego problemach i potrzebach.
  • Zasada angażowania rodziców w życie ochronki i jej funkcjonowanie – np. rada rodziców, zebrania rodziców.
  • Zasada organizowania różnych form czynnego zaangażowania rodzin w uroczystości religijne, patriotyczne i okolicznościowe, w spotkania integracyjne, rekreacyjne i formacyjne, także z udziałem specjalistów.

Metody wychowania

 

Najbliższa wskazaniom pedagogicznym bł. E. Bojanowskiego jest klasyfikacja metod wychowania według M. Łobockiego:

    • Metoda modelowania – nazywana jest także często metodą działania własnym przykładem.
    • Metoda zadaniowa – wychowawca tworzy realne sytuacje, wymagające od dziecka podjęcia odpowiednich działań i twórczego zaangażowania.
    • Metoda perswazyjna – polegająca na przekazywaniu wychowankowi jasnych komunikatów językowych w celu kształtowania jego pojęć i przekonań np.: definicje, metafory.
    • Metoda nagradzania – stosowana jest w celu utrwalenia i intensyfikacji pożądanych zachowań.
    • Metoda karania – polegająca na tworzeniu przykrych dla wychowanka zdarzeń pozostających w czasowym związku z jego określonym zachowaniem się (konsekwencja). Stosowana w celu osiągnięcia dwóch rodzajów zmian wychowawczych – eliminacji lub intensyfikacji pewnej czynności.
    • Metoda oddziaływań grupowych – celem działań wychowawcy jest kształtowanie otoczenia społecznego wychowanka, tak by zyskać pożądane zmiany w samym wychowanku.

Zob. Mieczysław Łobocki, Teoria wychowania w zarysie, Kraków 2006.

Metody nauczania

Co do prowadzenia dzieci zachować najdrobniejsze szczegóły, które są przepisane, bo nie uwierzycie, jak wielkiej w tym jest wagi każda, choćby rzecz najdrobniejsza.

(bł. Edmund Bojanowski)

Ogólnie metody te dzielą się na:

    • oparte na słowie,
    • obserwacji,
    • działalności praktycznej.

Wykorzystanie ich w realizacji zadań wychowawczo – dydaktycznych nieodłącznie powiązane jest z planem dnia, tygodnia i roku oraz obrzędowością przedszkola według wskazań pedagogicznych bł. E. Bojanowskiego.

Nauczyciel :

    • tak planuje działania wychowawczo – dydaktyczne, aby były zachowane proporcje pomiędzy zabawą, nauką i działaniami praktycznymi,
    • zwraca uwagę na rozwój sprawności i aktywności fizycznej dziecka, częsty pobyt na świeżym powietrzu ,
    • stwarza warunki do nabywania wiedzy i praktycznych umiejętności.

Priorytetem oddziaływań wychowawczych jest przede wszystkim nauka życia.